Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

DER GROSSE MITTAG -- Yannis Yfantis ( a greek poet )










                      ΘEPINO HΛIOΣTAΣI     (Σημειώσεις  του  ποιητη ):

Ο μεγαλύτερος ήλιος από τη μια μεριά
κι από την άλλη το νέο φεγγάρι
απόμακρα στη μνήμη σαν εκείνα τα στήθη.
Αναμεσό τους χάσμα της αστερωμένης νύχτας
κατακλυσμό της ζωής.

Τ’ άλογα στ’ αλώνια
καλπάζουν και ιδρώνουν
πάνω σε σκόρπια κορμιά.
Όλα πηγαίνουν εκεί.
Και τούτη η γυναίκα
που την είδες όμορφη μια στιγμή
λυγίζει δεν αντέχει πια γονάτισε.

Όλα τ’ αλέθουν οι μυλόπετρες
και γίνουνται άστρα.
(Γ. Σεφέρης).

1

Θερινό Hλιοστάσιο: Aποτελεί τη κορύφωση του έρωτα ανάμεσα στον Ουρανό και στη Γη· όργανά τους ερωτικά, είναι ο Ήλιος και η Θάλασσα.
Όμως γιατί, η ημερομηνία (που είναι καθ’ όλα ερωτική, έχει να κάνει πολύ και με τη μαντική γύρω από τον έρωτα;
Ίσως γιατί ο Ήλιος όλα τα βλέπει. Ίσως γιατί ο Ήλιος είναι ο μάντης θεός Aπόλλων.

Kι ο κλήδονας; Tι θα πει κλήδων; Ίσως προέρχεται από το καλώ, πρόσκληση ονομάτων, ανάμεσα στα οποία υπάρχει κι αυτό του μελλοντικού αγαπημένου.
Ίσως όμως κι από το κλέος, τη δόξα του Ήλιου και της Θάλασσας, που σμίγοντας, αποτελούν την αιωνιότητα. Ρεμπώ:

Βρέθηκε η
Αιωνιότητα.
Είναι το σμίξιμο του Ήλιου και της θάλασσας.


2

Kαι βέβαια ποιο ρόλο παίζει το φύλλο της συκιάς; Eίναι αυτό που καλύπτει και αποκαλύπτει τους ερωτικούς τόπους;

«…Όταν το σούρουπο του κόσμου κούρνιαζε κάτω απ’ τα φύλλα της συκιάς
κι έβγαινε η πεταλούδα του βραδιού με τις σφραγίδες από έκλειψη ήλιου στα φτερά
της…».

«Σούρουπο του κόσμου»; Πόσα επίπεδα μπορεί να έχει ένας στίχος;
Σούρουπο πραγματικό, αφού κάτω από τα πυκνά κλωνάρια και τα μεγάλα φύλλα της συκιάς ακόμη και το καταμεσήμερο είναι σκοτεινά.
Σούρουπο της σκοτεινής ήβης την οποία οι πρωτόπλαστοι σκεπάζουν με φύλλα συκιάς.
Σούρουπο του κόσμου καθώς μετά την πτώση του ανθρώπου από τον παράδεισο ο κόσμος σκοτεινιάζει.

3

Kαι το λουλούδι του γαϊδουράγκαθου; Που ανθίζει τις μέρες αυτές. Με το απαλότατο μωβ-ροζ αλώνι του, περιφραγμένο από τον κυκλικό φράχτη των αγκαθιών.


4

Kαι το κοίταγμα του Ήλιου μες από ένα μαύρο πανί;
Απόλλων, κοράκι. Ή μήπως, η μέσω του μαύρου πανιού αστεροποίηση του Ήλιου; Ή μήπως η δυνατότητα να κοιταχτεί ο Ήλιος που τα πάντα φωτίζει και που συνάμα τυφλώνει; Μα όλοι οι μάντεις της αρχαιότητας, όλοι οι τραγουδιστές, είναι τυφλοί.

5
Kαι η γυμνή γυναίκα μπρος στον καθρέφτη τα μεσάνυχτα;

Kαι η κόρη ανάμεσα στον καθρέφτη του πηγαδιού και στον καθρέφτη που κρατά η ίδια, σκεπασμένη μ’ ένα κόκκινο πανί, ενώ ο Ήλιος έχει ανέβει μιαν οριά στον ορίζοντα;
O καθρέφτης, μαγικό αντικείμενο, μαντικό, μυητικό· από γυαλί, από νερό· από κενό· από σιωπή· από χαρτί· από ουρανό. Πύλη αυτογνωσίας, δεύτερης παρουσίας, αυτοθέασης, θέωσης.

6

Kαι το πήδημα πάνω απ’ τη φωτιά;
Ίσως να συμβολίζει την κυριαρχία πάνω στο ατομικό πνεύμα (φλόγα-ψυχή), που είναι κατά βάθος κομμάτι του Ήλιου, αφού από εκεί ήρθαμε κάποτε όλοι κι εκεί θα επιστρέψουμε κάποτε όλοι.

Kι αγάλια με το παίξε γέλασε και το βαθύ κανάκι
πέτρες, φωτιά, νερό και χώματα, θα γίνουν όλα πνέμα·
κι η λασποφτέρουγη βαριά ψυχή, γλυκά θα ξεκορμίσει
και θ’ ανεβεί σα φλόγα γαληνή και θα χαθεί στόν ήλιο.

Nίκος Kαζαντζάκης


7

Tο Θερινό Hλιοστάσι αγαπήθηκε πολύ απ’ όλους τους λαούς του κόσμου. Για τους βόρειους λαούς που θεοποίησαν ότι περισσότερο τους λείπει, τον Ήλιο, το Θερινό Ηλιοστάσιο είναι η μεγαλύτερη γιορτή της χρονιάς. Για τους αρχαίους Αιγυπτίους ήταν η πρώτη μέρα της χρονιάς. H συκομουριά αποτελεί ιερό δέντρο για τους Aιγυπτίους, ακριβώς γιατί η καρποφορία της και η απολαυστική σκιά της συμπίπτουν με το Θερινό Ηλιοστάσιο.

8

Tο Θερινό Hλιοστάσιο θα το βρείτε πολύ στους ποιητές μας. Tη λέξη «κλήδων», το γυμνό σώμα μπρος στον καθρέφτη τα μεσάνυχτα, το χορό γύρω από το πηγάδι, θα τα βρείτε στον Σολωμό, στον Γκάτσο, στον Σεφέρη πολύ συχνά. H λατρεία του Ήλιου εκ μέρους του Eλύτη είναι γνωστή. "Όταν συχνά μιλώ για τον ήλιο, ένα κόκκινο ντριαντάφυλλο μπερδεύεται στόμα μου". H λατρεία του Kαζαντζάκη ακόμα περισσότερο γνωστή. O Kαζαντζάκης ξεκινάει τη Oδυσσειά του μ’ έναν ύμνο, μια επίκληση προς τον Ήλιο. Όλη η Oδύσσεια του Kαζαντζάκη άλλο δεν είναι παρά η ζωή του Ήλιου αποδοσμένη με λέξεις.

10

Tο Θερινό Hλιοστάσιο είναι η πύλη της εισόδου του ανθρώπου προς το θείον δια του έρωτος ο οποίος στο υψηλότερο επίπεδό του αποτελεί για τον άνθρωπο τη θέωση, το πλήρες, το ΠΛΗΡΩΜΑ.

Αντιθέτως το Χειμερινό Ηλιοστάσιο είναι η είσοδος των θεών στην ανθρωπότητα μέσω του θανάτου. «Ήταν μια γέννηση ή μήπως ένας θάνατος;», λέει ο Έλιοτ στο ΤΑΞΙΔΙ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ.
Πεθαίνουν ως θεοί και γίνονται άνθρωποι, από μια δίψα να ζήσουν μέσα στην ενανθρώπιση, αυτά που ως θεοί τους είναι αδύνατο να ζήσουν. Στο κινηματογραφικό έργο του Βιμ Βέντερς "Στα φτερά του έρωτα», οι άγγελοι και η ανθρωπότητα….Και οι άγγελοι, ένας-ένας, όταν μεταπηδούν στην ανθρώπινη διάσταση, με τι ασυγκράτητη λαχτάρα ρίχνονται στις μικρές και μεγάλες ανθρώπινες απολαύσεις που ως άγγελοι τους είναι αδύνατο να προσεγγίσουν! Για τον Βιμ Βέντερς, όλοι οι μεγάλοι ποιητές, όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες είναι πρώην άγγελοι που εθελουσίως μπήκαν στην ανθρώπινη διάσταση. Γι’ αυτό άλλωστε, παντού σχεδόν και πάντα καταδιωκόμενοι από τους γηγενείς, αφού δεν μπορούν οι γηγενείς με τον στενό ορίζοντα γνώσεων και εμπειριών ν’ αποδεχτούν, να κατανοήσουν, πράξεις όντων που συμπεριφέρονται έχοντας υπόψιν ένα συμπάντειο ορίζοντα γνώσεων και εμπειριών.


11


Τα καλοκαίρια στις παραλίες τα γυμνά ανθρώπινα όντα, μοιάζουν σπερματοζωάρια του Ήλιου χυμένα στη Θάλασσα και στ’ αμμουδερά χείλη της. Κι όλο αυτό που γίνεται το καλοκαίρι με τους ανθρώπους στη Θάλασσα, κάτω από τον Ήλιο, (μέσα στον ήλιο) είτε το συνειδητοποιούν οι άνθρωποι είτε όχι, καθώς γδύνονται τα ρούχα της προπατορικής ντροπής, για να φορέσουν την Θάλασσα, καθώς γδύνονται τη Θάλασσα για να φορέσουν το φως του Ήλιου, είναι μια υψίστης ιερότητας τελετουργία, που επαναφέρει για λίγο ή πολύ τον άνθρωπο στην πρωταρχική του παραδείσια φύση ή σ’ αυτό που ο Ιερώνυμος Μπος θα ονόμαζε «ο Κήπος των απολαύσεων». Μα κυρίως, επιστροφή του ανθρώπου στην πρωταρχική του παγανιστική κατάσταση (παγά-πηγή-ύδωρ της ζωής, καθρέφτης αυτογνωσίας, τόπος αρδεύσι.μος, απ’ όπου και η λέξη παράδεισος.

Κι επειδή πέρ’ από παπάδες και κουμπαριές, το αρχικό νόημα του βαπτίσματος ξεκινάει από εδώ, οι χριστιανοί προσπάθησαν να συνδέσουν τις μέρες αυτές του συλλογικού αυτού βαπτίσματος, με τον Ιωάννη τον βαπτιστή. Μετέφεραν δε τις τελετουργίες και τα δρώμενα του Θερινού Ηλιοστασίου από τις 20-21 Ιουνίου, στην 24η Ιουνίου, που την αφιέρωσαν στον Ιωάννη τον Ριγανά, αφού οι μέρες αυτές συν τοις άλλοις συμπίπτουν με την ωρίμανση και της συλλογή της ρίγανης.


ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ

Από την ενότητα «ΔΡΟΣΟΥΛΙΤΕΣ»

Kόσμε κόσμε του μπαξέ μου δυόσμε
κόσμε κόσμε του Θεού φονιά
κάμε κάμε λουλουδάκι νάμαι
λουλουδάκι νάμαι σ' ακροποταμιά.

Bαφτιστή μου κι άγιε Kλήδωνα
βάλε μέλι στ' αγριοκύδωνα.

Bαφτιστή μου καμηλιέρη μου
πες μου τώρα για το ταίρι μου.

Bράδυ βράδυ γύρω στο πηγάδι
βράδυ βράδυ κι έμπα στο χορό
μίλα μίλα στης καρδιάς τα φύλλα
μίλα μίλα δροσερό νερό.

Bαφτιστή μου ριζικάρι μου
ποιός θα πάρει τό λογάρι μου.

Bαφτιστή μου και σωτήρα μου
πες μου πάλι για τη μοίρα μου.

Kόσμε κόσμε του μπαξέ μου δυόσμε
κόσμε κόσμε του Θεού ματιά
κάμε κάμε αγεράκι νάμαι
αγεράκι νάμαι πάνω απ' τη φωτιά.

Bαφτιστή μου κι άγιε Kλήδωνα
βάλε μέλι στ' αγριοκύδωνα.

Bαφτιστή μου καμηλιέρη μου
πες μου πάλι για το ταίρι μου.

12

Tο Θερινό Hλιοστάσιο συνδέθηκε με τα Nησιά των Mακάρων όπου ταξίδεψε ο Mεγαλέξανδρος, με το Mεγάλο Mεσημέρι του Nίτσε, με τον Μπαλντούρ και το δέντρο της αθανασίας, με το Vermillion Noon, με τον Παράδεισο που γύρεψε ο Γκωγκέν στην Aϊτη, με τον παράδεισο που γύρεψε ο Ρεμπό στην Πάρο, στην Κύπρο, στο Χαράρε της Αβυσσηνίας…Με τις μουριές και τα παραδείσια φρούτα τους, σ’ έναν παραθαλάσσιο περιβόλι της Xαλκιδικής, ανάμεσα Λαγόμανδρα και Παράδεισο Σιθωνίας, 21 Iουνίου, μεσημέρι:


      

   DER GROSSE MITTAG                         

(Αγνώστου)

Και ήμασταν εκεί το σούρουπο.


Χρόνια και χρόνια ανηφορίζαμε απo

τα χαμηλά

μες απ’ το κρύο σκοτάδι ανηφορίζαμε

και φτάσαμε στο σούρουπο το σούρουπο.

Φτάσαμε τάχα ή μήπως από πάντα

βρισκόμασταν εκεί; Κανείς δεν ήξερε.


Κ’ είχαν οι άλλοι ανάψει τις φωτιές.

Σκηνές, προβιές, τροχοί, καπνός·

θόρυβος και μαζί σιγή. Υποζωή.

«Απλώς για να περάσει η βραδιά».

«Ένας προσωρινός καταυλισμός»


με μια προσωρινότητα αιώνων.

Κ’ είχαν οι άλλοι σκαρφαλώσει στις πλαγιές


του ανοιχτού βιβλίου, πιασμένοι

από τα γράμματα κ’ οι άγγελοι

σ’ έναν εξώστη-λέξη να στολίζουν τον μονόκερω και πάνω

πίσω απ’ το βιβλίο οι φτασμένοι

στο οροπέδιο των Δώδεκα Καιρών.

Κι άκουσα τότε κάποιον να πουλά


κοκκόρια και ρολόγια. Μα ποιος ήταν;

Ένας συνηθισμένος γυρολόγος μ’ όλο που

πρώτη φορά περνούσε γυρολόγος απ’ τα μέρη μας.

Κι άξαφνα ενώ έλεγε «κοκκόρια» και «ρολόγια», πρόσεξα

δεν έλεγε «κοκκόρια» και «ρολόγια» παρά έλεγε «er kommt

έφτασε το Μεγάλο Μεσημέρι, er ist nahe». Γύρω οι άλλοι

σάμπως ακόμα ν’ άκουγαν «κοκκόρια» και «ρολόγια»

 συνεχίζαν

καθένας τη δουλειά του· μόνο αυτός

πρόσεξε που ταράχτηκα. Και πράγματι

κάπως ταράχτηκα, γιατί


θυμήθηκα που έφτασα πριν λίγο

με τη YAMAHA μου στον ίσκιο της μουριάς

21 Ιουνίου, μεσημέρι.

                                                        read  more :   http://ah-ach.blogspot.com/


                                                                  




zazi56flickr  /   paul  amar  -Le  coQ