bitterorange .....Ζινγκ Ζανγκ ...

ΜΑΤΣΗ  ΧΑΤΖΗΛΑΖΑΡΟΥ  

ΑΣΜΑ

Σήμερα νομίζω

τελευταία φορά

θα σε τραγουδήσω γιατί

εσύ είσαι

ο οίστρος και ο σφυγμός και η βραχνή φωνή τού έρωτα που κρατιέται άλλοτε ψηλά και άλλοτε βαθιά σε χορδές

έξω από κάθε γραφή γιατί

ένα Ζήτω με ψηφία

και λίγες πούλιες

μαύρες ή τριανταφυλλιές

μες στο χρώμα τής αρένας

δε σπαρταράνε βέβαια όπως

η δράση

η σάρκα

που είσαι

όταν μου μαθαίνεις την ξένη πόλη

κατάκαρδα

είπα τι χρειάζεται

και λέω δεν πειράζει

δεν πειράζει πετάμε όλα τα λόγια

όπως να 'ναι

η αγάπη

ξεντύνει τα κορμιά

εσύ μ' ανοίγεις παράθυρο

με κλείνεις

με στολίζεις φυτά

και τα περιποιέσαι

με μυρίζεις

με διψάς

με κρατάς

ξαφνικά

με λύνεις

και γελάω ακόμα ακόμα

πάμε ερχόμαστε μες στα κρύα και τις ζέστες και τις σκόνες που

μετά λασπώνουνε κι έχουνε για νήμα τα φύλλα τού φθινόπωρου

άνοιξη αντικριστήκαμε τότες που ζητούσα να πεθάνω

γνωρίσαμε από κείνη την ημέρα

χρόνους και χώρους πολλούς

με αντικείμενα

με ορέξεις

με δάση με άγριες φράουλες

με ζωγραφική

εσύ αγγίζεις τα όρια που χρωματίζουνε τα πράγματα και τα ονόματά τους και τη φθορά τους

τι άλλο

είναι ο κύκλος

από την ίριδα του ματιού σου

ακτίνα μελαχρινή

ριπή

της ορμής

τι άλλο

είναι η ύπαρξή μου

από μια νέα σφαίρα

με τα έπιπλα

με τη φύση

όταν μ' αγαπάς

μικρή εικόνα στρογγυλή

μες στην ίριδα του ματιού σου

είμαι

σ' ένα δωμάτιο ασβεστωμένο

κοντά στη θάλασσα

άσπρο το αλάτι της

ξεραίνει άγκυρες μόλους σκοινιά

αισθάνουμαι τον ήλιο μαύρο

και τα μάτια σου

άλλοτε είμαι

λαχανιασμένη

σκύβω το πρόσωπο

χιονίζει δυνατά

ό,τι οριζόντιο φέγγει κατάλευκο

μονάχα λίγα κάθετα μαυρίζουν πάλι

και η ίρις τού ματιού σου

που με ζυγιάζει έχει μαγικές αξίες

κουκκίδα είναι          αητού πέταμα

και διαγράφει πράξεις

τοπία

ή ζωές

έτσι θυμάμαι

τι σχήματα αφήνει

όποιος ξεριζώνει δέντρα

και όποιος χτίζει γιοφύρια

γιατί εσύ είσαι

ο οίστρος και ο σφυγμός και η βραχνή φωνή τού έρωτα που κρατιέται άλλοτε ψηλά και άλλοτε βαθιά σε χορδές

έξω από κάθε γραφή γιατί

εσύ μ' ανοίγεις παράθυρο

χαμογελάς

και μου τάζεις

κάτι γοβάκια

από δέρμα μανταρινιού

μου σιγοψιθυρίζεις καιρούς

σαν άγρια άλογα

λίμνες βαθιές στρώνεις χάδια

ρίχνεις παράξενα ζάρια

με δυο γαρίφαλα αίμα τής καρδιάς σου

φυτρώνουν τα λόγια

ανάμεσα          μια νυχτερίδα

στα σμιγμένα φρύδια

με τη σελήνη

τι είναι ο ύπνος τι είναι ο ύπνος

και το βλέμμα σου

είναι πάντα σήμερα το βλέμμα σου

με μένα

Από τη συλλογή Κρυφοχώρι, εκδ. Τετράδιο, Αθήνα, 1951 (με τέσσερις χαλκογραφίες τού Javier Vilató)

http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=36865.0

http://everybodylikessandwiches.com/2008/02/my-prince-charming-bitter-orange-ice-cream/

Carol Ann Duffy

bitterorange….

(Ζινγκ ζανγκ)......

               Carol Ann Duffy  μτφ Θάλεια Μελή -Χωλλ

ΑΠΟΥΣΙΑ 

Τότε τα πουλιά που κεντούν την αυγή με το κελάηδημά τους  σχεδιάσαν τ’ όνομά σου.

Τότε του κήπου το πράσινο τάσι καθώς με φώς γεμίζει

είναι το δέρμα σου.

Τότε η πελούζα που τεντώνεται, το θάλπος της ζητώντας,

είναι το δέρμα σου.

Τότε ένα σύννεφο που αποκαλύπτεται ψηλά
το χέρι είναι που απλώνεις. 

Τότε οι πρώτοι επτά χτύποι της καμπάνας,
του ναού στεναγμοί είναι στον αέρα.

Τότε του ήλιου δάγκωμα απαλό στο πρόσωπό μου

είναι το στόμα σου.

Τότε μια μέλισσα σε ρόδο μέσα, το ακροδάχτυλό σου

εδώ να με αγγίζει.

Τότε τα δέντρα που λυγούν τα φύλλα τους να πλέξουν,

είναι ό,τι θα κάναμε.

Τότε τα βήματά μου έως τον ποταμό, λέξεις είναι προσευχής

στο χώμα τυπωμένες.

Τότε ο ποταμός που αποζητά στην όχθη την μορφή σου

είναι  πόθος.

Τότε το ποταμόψαρο που χαϊδεύεται στο λαιμό του νερού

την άνεση έχει εραστού.

Τότε της λιακάδας η εσάρπα στο γρασίδι ριγμένη

εσθήτα είναι πεταμένη.

Τότε οι ξαφνικές ψιχάλες θερινής βροχής
είναι η γλώσσα σου.

Τότε μια πεταλούδα που ξαποσταίνει σε τρεμάμενο φύλλο
είναι η ανάσα σου.

Τότε η αραχνοϋφαντη αχλύς στο χώμα αναπαυμένη

είναι η πόζα σου.

Τότε ο καρπός της κερασιάς που πέφτει στο χορτάρι

είναι το φιλί σου, το φιλί σου.

 Τότε οι ώρες της ημέρας είναι άυλες θεατρικές σκηνές

όπου σε παρακολουθώ εκστασιασμένη.

Τότε του ήλιου το ροβόλημα στον ουρανό

της ράχης σου είναι η τροχιά.

Τότε οι καμπάνες του εσπερινού πάνω απο τις στεγες

όρκοι είναι μεταξύ εραστών.

Τότε ο ποταμός που ατενίζει ψηλά, ερωτοχτυπημένος με τη σελήνη,

είναι η νύχτα μου η μακρά.

Τότε τα αστέρια ανάμεσα μας είναι ο έρωτας

που το φως του επισπεύδει

ABSENCE

Then the birds stitching the dawn with their song

have patterned your name.

Then  the green bowl of the garden filling with light

is your gaze.

Then the lawn lengthening and warming itself

is your skin.

Then a cloud disclosing itself overhead

is your opening hand.

Then the first seven bells from the church

pine on the air.

Then the sun’s soft bite on my face

is your mouth.

Then a bee in a rose is your fingertip

touching me here.

Then the trees bending and meshing their leaves

are what we would do.

Then my steps to the river are text to a prayer

printing the ground.

Then the river searching its bank for your shape

is desire.

Then a fish nuzzling the water’s throat

has a lover’s ease.

Then a showl of sunlight dropped in the grass

is a germent discarded.

Then a sudden scatter of summer rain

is your tongue.

Then a butterfly paused on a trembling leaf

Is your breath.

Then the gauzy mist relaxed on the ground

is your pose.

Then the fruit from the cherry tree falling on grass
is your kiss, your kiss.

Then the day’s hours are theatres of air

where I watch you entranced.

Then the sun’s light going down from the sky

is the length of your back.

Then the river staring up, lovesick for the moon,

is my long night.

Then the stars between us are love

urging its light.


THE LOVERS

Pity the lovers,

who climb to the hight roοm,

where the bed,

and the gentle lamp wait,

and disembark from their lives.

The deep waves of the night

lap at the window.

Time slips away

like land from a ship.

The moon, their own death,

follows them, cold,

cold in their blankets.

Pity the lovers, homeless,

with no county to sail to.

ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ

Να λυπάσαι τους εραστές ,

που στο ψηλό το δώμα ανεβαίνουν,

στρώμα και φώτα χαμηλά τους περιμένουν,

και απο τις ζωές τους ξεμπαρκάρουν.

Τα βαθιά κύματα της νύχτας

Στο παράθυρο παφλάζουν.

Ο χρόνος γλιστράει και χάνεται

σαν τη στεριά απο καράβι.

Το φεγγάρι, ο ίδιος τους θάνατος,

ακολουθός τους, ψυχρός,

ψυχρά και τα σκεπάσματα.

Να λυπάσαι τους εραστές, ανέστιοι,

πλάνητες , δίχως τόπο , δίχως προορισμό.

 http://zehrinkalorisiyoktur.tumblr.com/post/4922913634/berk-ozturk

http://www.protoporia.gr/product_info.php/products_id/324916?osCsid=9fu4itiq8dd0rlvv503q9acnq2
http://famouspoetsandpoems.com/poets/carol_ann_duffy/poems    http://www.apiliotis.gr/ArticlesList.aspx?C=157&A=109

Matsie Chatjilazaros --- MATΣΗ ΧΑΤΖΗΛΑΖΑΡΟΥ 7 χ 3

(my  bitterorange lane)

             MATΣΗ   ΧΑΤΖΗΛΑΖΑΡΟΥ  7 χ 3

Matsie Chatjilazaros 

THE METAMORPHOSIS OF LOVE

                                              The poem writes the poet 

                                                                                                 Maurice Blanchard

Listen to love’s turmoil

now that it is superfluous

well may I set it here in words only

for me love still has  flesh

and bones and skin

how are the gardenia’s petals

bruised brown

when our hands crumple them roughly

such is the trace of love’s wounds

I write with a choking throat

with a high fever

terrible is the amputation

of a life without its companion

only memories refresh me

the caresses of my youth

press my eyelids one by one

love is a whole house with corridors

with rooms full of mirrors

they send one another reflections

of secret pursuits in tenderness

the lights full ablaze

clinging everywhere this ivy love

encircling and covering whatever body

strange the rustle of the foliage

ever green and so thick

whims how diverse they may be

proud animal oh love  and so strong

that he cannot discern the blow

he deals from the one he receives

I say proud animal love    and yet I hear

An echo like a Magnificant

love’s raptures

love’s love

illuminated by hundreds of singularities

this azure star which sparkled amorous

for me   until alas the day

alas it declined in the train carrige

on a morning dream I saw

outside stairs with an iron rail

winding up from my bed

superfluous love how did you manage

to lurk among these steps

full of large tins with beloved plants

jasmine roses basil

papyrus and sunflowers

a light wind blew carrying

marvellous golden butterflies

which hummed sadly and bitterrly

next appeared a hedgehog but

he turned into a ball full of spines

and how could one play with him

when we were drinking coffee in Liopessi

cloud words appeared

thay rode astride the Hymettus

often thay spread and delicately

covered the deep-cut pass

love why could you not

hold my burning hand

I want to tell of hiding places

of love at times when each

was  a hungry desire for the other

we would descend the dry ravine

full of white and mauve odorous lygaria

yes then we loved lying on the earth

yet everywhere we found

dirty papers disembowelled mattresses

rusty bed springs overthrown

thick rubber tires deeply hacked

but love recognised only

that which belonged to him

the great humilities

manoeuvres of the siege

baskets full of tawdry rags

have been used for clouths so that love

who takes all should feel unique

gloriously attired in his ornaments

maybe he will bind a black tiger’s hide

round his naked waist

to stand straight

he unfolds his muscles a noble feline

love is the great subjugator

a poem of love crossed the sky

at sunset

stretches of sea and islands

orange clouds with

dazzling silver linings

the sun on its way

yet participating

then disappears

just as love goes out

in its ecstasy

calm afternoon in the Attica light

live-oak and other bushes

red or dark yellow

olive trees with small wrinkled olives fallen

dried pine needles which prick

when I try to uproot cyclamens

a little further away

discover on the rosemary

a praying mantis

with the coquettish triangular head

 hands  modestly  folded

waiting there so patiently

for her male her prey

her meal

see what may be occasionally

the vicissitudes of coupling

its wild facetiousness

http://www.ikarosbooks.gr/author-details.asp?author=270

http://www.toposbooks.gr/contents/books_details.php?nid=177

http://www.lifo.gr/team/u9268/25811

http://www.travelpod.com/travel-blog-entries/flora2010/1/1277188537/tpod.html#_

http://aegeaneating.com/bitter-orange-jam

http://www.anahagopian.com/

http://haiderh.free.fr/Comment.html